Annemin ekmeğini özlüyorum
annemin kahvesini
ve annemin dokunuşunu..
Çocukluk büyüyor içimde
günden güne
Ve ömrümü seviyorum çünkü
ölürsem
utanırım annemin gözyaşından!
Al beni, bir gün geri dönersem
kirpiğine bir örtü olarak
Ört kemiklerimi
topuğunun saflığıyla vaftiz edilmiş çimenle
Ve sık benim bağımı..
bir tutam saçla..
elbisenin eteğinden sallanan bir iple..
Belki bir melek olabilirim
Olurum bir melek
kalbinin derinliğine dokunursam!
Koy beni geri dönersem
ateşinin fırınına yakıt..
ve evinin çatısına bir çamaşır ipi olarak
Çünkü yitirdim ayakta durmayı
senin gündüz duan olmadan
Yaşlandım, çocukluğun yıldızlarını geri ver
ki paylaşayım
küçük serçelerle
geri dönüş yolunu..
bekleyişinin yuvasına!
Şiir: Mahmud Derviş
Tercüme: Emre Özen