Ben oralıyım. Hatıralarım var. Doğduğu gibi doğdum insanların. Bir annem var.
Birçok penceresi olan bir evim. Kardeşlerim var. Arkadaşlarım. Soğuk pencereli bir hapishanem.
Bir dalgam var martıların kapıp kaçtığı. Kendime has bir manzaram. Fazlaca otum.
Sözün en uzak yerlerinde bir ayım var, kuşların rızkı ve ölümsüz bir zeytin ağacım.
Geçtim yeryüzünden, kılıçların sofraya çevirdikleri bir bedenden geçmesinden önce
Ben oralıyım. Annesi için ağladığında gökyüzü, geri veririm gökyüzünü annesine,
ve ben ağlarım, geri dönen bir bulut beni tanısın diye.
Kan mahkemesine yakışır her kelimeyi öğrendim, çiğnemek için kuralı.
Öğrendim bütün kelimeleri ve parçaladım onları, tek bir kelime kurmak için
O da: Vatan...
Şiir: Mahmud Derviş
Tercüme: Emre Özen