Sormadılar: Ölümün ardında ne var?
Yeryüzü kitabından daha çok ezberliyorlardı
cennetin haritasını, başka bir soru oyalıyordu onları:
Ölümden önce ne yapacağız?
Hayatımızın yakınında yaşıyoruz ama yaşamıyoruz.
Hayatımız mülk tanrıları arasında ihtilaflı çöl hisseleri gibi.
Biz ise tozun eski komşuları.
Hayatımız tarihçinin gecesine bir yük:
“Ne zaman gizlesem onları karşıma yokluktan çıkıyorlar...”
Hayatımız ressama bir yük:
“Onları çiziyorum ardından onlardan biri oluyorum ve sis beni örtüyor.”
Hayatımız generale bir yük:
“Bir hayaletten kan nasıl akar?”
Ve hayatımız, istediğimiz gibi olmaktır.
Biraz yaşamak istiyoruz, hiçbir şey için değil...
Ölümden sonraki dirilişe hürmet ettiğimizden.
Ve alıntıladılar istemeden filozofun sözünü:
“Ölüm bizim için hiçbir şey ifade etmiyor.
Biz varken o yok.
Ölüm bizim için hiçbir şey ifade etmiyor.
O varken biz yokuz.”
Sonra düşlerini başka bir şekilde düzenlediler.
Ve ayakta uyudular!
Şiir: Mahmûd Dervîş
Tercüme: Emre Özen